آنچه این روزها از بازار و صنعت منتسب مشاهده میشود، گرفتاری خودروسازی ایران در گرداب بحران ساختاری است. در این میان، استقبال از محصولات یک خودروساز را باید یک استثنا به شمار آورد. واقعیت این است که تولید در قفس رکود گرفتار مانده است و این مسئله پیامد خوبی بر آینده این صنعت نخواهد داشت.
به گزارش پایگاه خبری اسب بخار، رکود حاکم بر بازار خودروهای داخلی ایران دیگر فراتر از یک مشکل موقتی رفته و به یک بحران عمیق ساختاری تبدیل شده که نه تنها فروش را تحت تأثیر قرار داده، بلکه زنجیره تولید، سرمایهگذاری و اعتماد مصرفکنندگان را نیز به چالش کشیده است. صنعت خودرو که زمانی موتور محرک اقتصاد کشور بود، حالا با چالشهای عدیدهای مانند تحریمها، نوسانات ارزی، کمبود قطعات و کاهش تقاضا دستوپنجه نرم میکند و این وضعیت، آینده این بخش را تیره و تار کرده است.
آمار رسمی وزارت صنعت، معدن و تجارت نشان میدهد که سه خودروساز اصلی کشور – ایرانخودرو، سایپا و پارسخودرو – در ۱۰ ماهه نخست سال ۱۴۰۴ (فروردین تا دی) مجموعاً ۷۱۰ هزار و ۷۳۶ دستگاه خودرو تولید کردهاند. این رقم نسبت به مدت مشابه سال ۱۴۰۳ که ۷۸۹ هزار و ۸۲۳ دستگاه بود، کاهش ۱۰ درصدی را تجربه کرده و نشاندهنده ناکامی در دستیابی به اهداف اعلامی برای رشد تولید است. در این میان، ایرانخودرو با تولید حدود ۴۸۱ هزار دستگاه و رشد ۱۴.۵ درصدی نسبت به سال قبل، تنها نقطه روشن است، در حالی که سایپا با ۱۷۹ هزار و ۹۷۹ دستگاه تولید، افت ۳۶.۶ درصدی و پارسخودرو با ۴۹ هزار و ۳۲۷ دستگاه، کاهش ۴۲.۱ درصدی را ثبت کردهاند.
این کاهش ظاهراً جزئی در حجم تولید، در واقع زنگ خطری برای عدم توانایی صنعت در تبدیل ظرفیت اسمی به فروش واقعی است. خودروسازانی که سالها بر افزایش تیراژ و سهم بازار داخلی تأکید داشتند، اکنون در باتلاق رکود تقاضا گرفتار شدهاند؛ تولیدی که بدون خریدار، به انباشت خودروها در پارکینگها و افزایش محصولات ناقص منجر میشود – پدیدهای که کارشناسان از آن به عنوان «مازاد عرضه در سایه رکود تقاضا» یاد میکنند. تولید کل خودروهای سواری در کشور تا پایان آذر ۱۴۰۴ (۹ ماهه) به ۸۴۰ هزار و ۵۳۱ دستگاه رسیده که نسبت به ۹۲۹ هزار و ۹۵۲ دستگاه سال قبل، افت ۹.۶ درصدی دارد.
وضعیت حتا در نیمه نخست سال ۱۴۰۴ وخیمتر بود؛ تولید خودروهای سواری در ششماهه اول به ۴۶۱ هزار و ۹۵۵ دستگاه رسید که نسبت به ۵۱۷ هزار و ۷۴ دستگاه سال ۱۴۰۳، کاهش ۱۱ درصدی (معادل ۵۵ هزار دستگاه کمتر) را نشان میدهد. این افت مداوم نه تنها تقاضا را تحت فشار قرار داده، بلکه فرآیند تولید را نیز مختل کرده است. با توجه به اهداف وزارت صمت برای تولید بیش از یک میلیون دستگاه در سال، این ارقام بیانگر شکست در برنامهریزی بلندمدت و ناتوانی در بهرهبرداری از ظرفیتهای موجود است.
رکود تولید، زیان انباشته شرکتها را افزایش داده و خطوط نیمهکاره را به معضلی تبدیل کرده است. کارخانههایی با ظرفیت تولید صدها هزار دستگاه، حالا با انباشت محصولات روبهرو هستند که به جای تبدیل به نقدینگی، به بار هزینههای نگهداری و بدهیهای بانکی بدل شدهاند. این بحران به زنجیره تأمین نیز سرایت کرده است؛ قطعهسازان که وابسته به سفارشهای مستمر بودند، با کاهش تقاضا مواجهاند و نتیجه آن، تعطیلی برخی خطوط، تعدیل نیرو و زیان بیشتر در این بخش است.
ادامه این روند، یعنی حفظ تولید بدون فروش واقعی، تولیدی که نه پیشران اقتصاد است و نه نیاز بازار را برآورده میکند. این وضعیت، پیامی روشن از بازار به سیاستگذاران و مدیران صنعت است؛ نمیتوان با تکرار الگوهای کهنه، منتظر رونق بود. بازار نه به تولید بیشتر، بلکه به تولید کیفیتر نیاز دارد؛ محصولاتی با فناوری پیشرفته، رقابت سالم و چشمانداز پایدار. بدون اصلاحات اساسی مانند بهروزرسانی فناوری، کاهش هزینهها و افزایش کیفیت، رکود تولید به یک بحران پایدار تبدیل خواهد شد و صنعت خودرو را بیش از پیش در قفس بیاعتمادی محبوس خواهد کرد.
نوشته تولید در قفس رکود؛ خودروسازی ایران در گرداب بحران ساختاری اولین بار در اسب بخار. پدیدار شد.
The post تولید در قفس رکود؛ خودروسازی ایران در گرداب بحران ساختاری appeared first on فروشگاه آسان وی.
دیدگاه خود را بنویسید