[ad_1]

تکنیک عکاسی پنینگ یکی از خلاقانه ترین و محبوب ترین روش ها در میان عکاسان است که برای القای حس واقعی حرکت و سرعت در تصاویر ثابت به کار می رود. این تکنیک حاصل تلفیق سرعت پایین شاتر با حرکت همزمان و هماهنگ دوربین در امتداد مسیر سوژه متحرک است.

هدف نهایی این روش، ثبت تصویری است که در آن سوژه اصلی (مانند یک خودرو، دونده یا پرنده) نسبتاً واضح و شارپ به نظر می رسد؛ در حالی که پس زمینه به صورت محو، کشیده و رگه دار ثبت می شود. این روش نه تنها به تصویر پویایی می بخشد، بلکه توجه بیننده را مستقیماً بر سوژه متمرکز کرده و می تواند پس زمینه های غیرجذاب را پنهان کند.

برای حرفه ای شدن در این سبک، نیازی به تجهیزات پیشرفته عکاسی نیست و چیزی که مهم تر از آن است، یاد گرفتن نحوه تنظیم دقیق دوربین، توجه به نکات و اصول تاثیر گذار بر روی کیفیت عکس و همچنین تمرین، صبر و حوصله است. در این مقاله سعی شده که تکنیک های عکاسی پنینگ، کاربرد آن در زمینه های مختلف و همچنین نکات کلیدی برای حرفه ای شدن در این سبک به شما آموزش داده شود.

قبل از اینکه به بررسی تکنیک پنینگ در عکاسی و کاربرد های مختلف آن بپردازیم توجه داشته باشید که دوره های آموزش عکاسی در دپارتمان هنر آموزشگاه فنی و حرفه ای فن آموزان به صورت تخصصی برگزار میشود. جهت مشاهده جزئیات بیشتر روی تصویر بالا کلیک کرده و یا با آموزشگاه تماس حاصل فرمایید.

چرا تکنیک پنینگ دارای اهمیت است؟

درک چرایی اهمیت تکنیک پنینگ، مستلزم مقایسه آن با روش های سنتی ثبت حرکت است. اگرچه عکسی که با سرعت شاتر بالا گرفته می شود کاملاً واضح است، اما ممکن است فاقد حس واقعی حرکت باشد و سوژه شبیه یک مجسمه یا جسم فریز شده در زمان به نظر برسد.

این در حالی است که در دید انسان، حرکت و سرعت یک سوژه متحرک، به صورت مجموعه ای از خطوط تند و تیز ثبت می شود. تکنیک پنینگ با ایجاد تاری حرکتی در پس زمینه، این حس سرعت و پویایی را به خوبی به مخاطب منتقل می کند.

دقت داشته باشید که تکنیک پنینگ زیرمجموعه عکاسی با تاری حرکت است، اما با روش هایی مانند نوردهی طولانی تفاوت دارد. در نوردهی طولانی معمولی، دوربین ثابت است و سوژه متحرک تار می شود (ایجاد پس زمینه شارپ و سوژه محو). اما در پنینگ، دوربین نیز حرکت می کند و هدف اصلی، حفظ وضوح سوژه در برابر پس زمینه محو است.

کاربردهای متنوع تکنیک پنینگ

تکنیک پنینگ به عکاسان این امکان را می دهد که ژانرهای مختلف عکاسی را با حس پویایی و زندگی آمیخته کنند:

عکاسی ورزشی

بیشترین و محبوب ترین کاربرد پنینگ در عکاسی ورزشی است. خودروهای مسابقه ای، موتورسیکلت ها، دوچرخه سواران و دوندگان به دلیل سرعت بالا و حرکت نسبتاً قابل پیش بینی در یک صفحه افقی (و گاهی عمودی مانند شیرجه زدن)، سوژه های ایده آلی برای تمرین پنینگ هستند. این تکنیک هیجان و سرعت مسابقات فرمول یک یا دوی سرعت را به بهترین شکل به مخاطب منتقل می کند.

همچنین فعالیت هایی مانند قایقرانی، جت اسکی و موج سواری نیز به دلیل حرکت سریع روی آب، سوژه های مناسبی برای پنینگ هستند و انرژی ورزشکار و حرکت آب را به خوبی نشان می دهند.

عکاسی حیات وحش و طبیعت

پنینگ در عکاسی حیات وحش، به ویژه برای ثبت تصاویر واضح از حیوانات با سرعت بالا (مانند یوزپلنگ در حال شکار، اسب های در حال رمیدن یا سگ های در حال دویدن) استفاده می شود.

همچنین عکاسی پنینگ از پرندگان در حال پرواز بسیار چالش برانگیز است؛ زیرا حرکت آن ها می تواند غیرقابل پیش بینی و نامنظم باشد. با این حال، با تمرین مداوم و استفاده از سرعت های شاتر مناسب می توان حرکت سریع بال ها را در برابر پس زمینه محو ثبت کرد.

این تکنیک حتی می تواند برای ثبت عناصر طبیعی در حال حرکت مانند امواج دریا یا باد در بین شاخه های درختان به کار رود تا حس جریان و زندگی در طبیعت را ثبت کند.

عکاسی خیابانی و جریانات روزمره

در عکاسی شهری، پنینگ برای انتقال حس شلوغی، سرعت و جریان زندگی روزمره استفاده می شود. اتومبیل ها، متروها، قطارها، تاکسی ها و عابران پیاده (دوندگان یا دوچرخه سواران) سوژه های رایج در این سبک هستند. پنینگ می تواند یک خیابان شلوغ را به قاب های هنری تبدیل کند که در آن سوژه های متحرک زنده و واضح هستند، اما محیط اطراف به یک جریان رنگی تبدیل شده است.

عکاسی هنری و انتزاعی

پنینگ تنها به دنبال نمایش واقع گرایانه حرکت نیست، بلکه می تواند برای ایجاد جلوه های هنری و انتزاعی نیز استفاده شود. به عنوان مثال، در عکاسی شب، حرکت دادن دوربین با سرعت شاتر پایین می تواند باعث بازی با الگوهای نور چراغ های متحرک وسایل نقلیه شود و مسیرهای نوری موج دار و رنگین کمانی چشمگیر خلق کند. همچنین، این تکنیک می تواند سوژه را در برابر پس زمینه جدا کرده و سوژه محوری را تقویت کند.

تنظیمات حرفه ای دوربین برای عکاسی پنینگ

دستیابی به عکس های پنینگ موفق، مستلزم انتخاب دقیق تنظیمات مثلث نوردهی (شاتر، دیافراگم، ایزو) و همچنین استفاده هوشمندانه از سیستم فوکوس دوربین است.

تنظیم حالت نوردهی دوربین

توصیه می شود که عکاسان برای شروع کار از حالت اولویت شاتر استفاده کنند (که در دوربین های کانن با Tv و در نیکون و سونی با S مشخص می شود).

در این حالت، عکاس فقط سرعت شاتر را تنظیم می کند و دوربین به صورت خودکار دیافراگم را برای رسیدن به نوردهی مناسب تنظیم می کند. این امر تمرکز عکاس را بر روی مهم ترین عامل، یعنی سرعت شاتر و اجرای حرکت حفظ می کند.

البته استفاده از حالت دستی نیز امکان پذیر است، اما در شرایط نوری متغیر(مانند عکاسی از سوژه هایی که از سایه به نور می روند)، عکاس باید دائماً دیافراگم را تنظیم کند که می تواند منجر به از دست رفتن شات شود.

تنظیم سرعت شاتر

هیچ سرعت شاتر واحدی برای پنینگ تعریف نشده است. سرعت مناسب به فاکتورهایی چون سرعت خود سوژه، فاصله عکاس تا سوژه، نوع لنز و میزان تاری مورد نظر بستگی دارد. یک نقطه شروع خوب برای تمرین، سرعت شاتری بین 1/30 تا 1/125 ثانیه است که البته این فاکتور با توجه به سرعت سوژه می تواند تغییر کند:

• سوژه های سریع: برای خودروهای مسابقه ای یا سوژه هایی با سرعت بالا، به سرعت های سریع تری مانند 1/125 تا 1/200 ثانیه نیاز است. اگر سوژه خیلی سریع حرکت می کند، ممکن است حتی سرعت های بالاتری مانند 1/500 ثانیه (مانند جت ها) نیاز باشد تا از تاری کامل سوژه جلوگیری شود.
• سوژه های کند: برای دوندگان یا دوچرخه سواران، سرعت های آهسته تری مانند 1/15 تا 1/40 ثانیه توصیه می شود تا تاری بیشتری در پس زمینه ایجاد شود.

نکته کلیدی: هرچه سرعت شاتر بالاتر باشد، پس زمینه شارپ تر و تاری حرکت کمتر خواهد بود. اگر سرعت شاتر خیلی پایین باشد (مثلاً پایین تر از ۱/۸ ثانیه)، حفظ وضوح سوژه بسیار دشوار خواهد بود.

فوکوس بر روی سوژه

از آنجا که سوژه با سرعت حرکت می کند، فوکوس باید سریع و دقیق بر روی آن قفل شود که به دو روش اصلی زیر قابل انجام است:

• فوکوس خودکار پیوسته

این حالت برای مبتدیان و سوژه های با حرکت غیرقابل پیش بینی ایده آل است که در دوربین های نیکون و سونی با AF-C و در کانن با AI-Servo مشخص می شود. این تنظیمات به دوربین اجازه می دهد تا به طور مداوم فوکوس را بر روی سوژه ای که در حال حرکت است، به روزرسانی کند.

• فوکوس منطقه ای

اگر مسیر حرکت سوژه مشخص و قابل پیش بینی باشد (مانند یک مسیر مسابقه)، می توان از پیش روی یک نقطه مشخص فوکوس کرد و سپس فوکوس را قفل نمود و پس از ورود سوژه به آن ناحیه، عکاسی را شروع کرد. این روش می تواند سرعت عمل را به میزان زیادی افزایش دهد.

تنظیم دیافراگم و ایزو دوربین

از آنجا که در پنینگ از سرعت شاتر پایین استفاده می شود، خطر نوردهی بیش از حد، به ویژه در نور روز وجود دارد. برای مقابله با این موضوع و همچنین افزایش شانس وضوح سوژه در میدان فوکوس، توصیه می شود از دیافراگم های نسبتاً بسته تر مانند f/8 تا f/16 یا حتی f/22 استفاده شود.

بستن دیافراگم عمق میدان را افزایش می دهد و شانس بیشتری برای در فوکوس ماندن سوژه در طول حرکت ایجاد می کند. همچنین، برای کنترل نور در شرایط روشن، بستن دیافراگم تا f/16 یا بالاتر، همراه با ISO پایین، ضروری است.

به طور کلی برای به حداقل رساندن نویز و حفظ کیفیت عکس، بهتر است ایزو تا حد امکان پایین نگه داشته شود (مثلاً روی ۱۰۰ تا 200 ایزو تنظیم شود)؛ اما در شرایط نوری ضعیف تر، ممکن است نیاز به افزایش آن وجود داشته باشد. به عنوان مثالISO 400 فقط زمانی استفاده می شود که نور محیط بسیار کم است و برای جلوگیری از تاری عکس، نیاز است که سرعت شاتر مقداری افزایش داده شود؛ البته باید دقت کنید که این تنظیمات باعث ایجاد نویز دیجیتال نشود.

استفاده از حالت عکاسی متوالی

استفاده از حالت عکاسی پیاپی (Continuous Shooting یا Burst Mode) شانس موفقیت در پنینگ را به شدت افزایش می دهد. با نگه داشتن دکمه شاتر، دوربین چندین فریم متوالی ثبت می کند. این کار نه تنها احتمال ثبت لحظه عالی را بالا می برد، بلکه لرزش ناشی از ضربه زدن مکرر به دکمه شاتر را نیز کاهش می دهد.

آموزش گام به گام اجرای تکنیک پنینگ

اجرای پنینگ یک مهارت فیزیکی است که نیازمند دقت، تعادل و حرکت روان بدن است.

• انتخاب موقعیت و پس زمینه

مکانی را انتخاب کنید که سوژه به صورت موازی با موقعیت شما حرکت کند، نه مستقیماً به سمت شما یا دور از شما. سوژه هایی که در مسیر مستقیم حرکت می کنند، برای تمرین اولیه مناسب تر هستند.

پس زمینه تقریباً به اندازه خود سوژه اهمیت دارد. پس زمینه باید دارای جزئیات، کنتراست یا رنگ های کافی باشد (مانند خطوط جاده، حصارها، یا الگوهای رنگی) تا هنگام محو شدن، خطوط بصری جذاب و رگه داری ایجاد کند. پس زمینه های یکنواخت (مانند آسمان آبی ساده) برای پنینگ مناسب نیستند، زیرا هیچ خط حرکتی ایجاد نمی کنند. همچنین باید از پس زمینه های بسیار شلوغ که کانون توجه را منحرف می کنند، اجتناب کرد.

• حفظ فاصله مناسب

فاصله کافی بین دوربین و سوژه متحرک را حفظ کنید. اگر خیلی نزدیک باشید، فوکوس دشوار می شود (به دلیل حداقل فاصله فوکوس لنز) و دنبال کردن سوژه در کادر سخت تر خواهد بود. اگرچه دور بودن دنبال کردن سوژه را آسان تر می کند، نزدیک تر بودن (با رعایت فاصله ایمن) می تواند حس سرعت بیشتری را به پس زمینه القا کند.

• داشتن وضعیت بدنی مناسب و حرکت روان

پاهای خود را به اندازه عرض شانه باز کنید. هنگام عکاسی، بدن خود را همزمان با حرکت سوژه بچرخانید و فقط دست های خود را حرکت ندهید. همچنین باید تنها قسمت بالاتنه (از کمر به بالا) بچرخد تا سوژه را دنبال کند و پاها ثابت بمانند.

حرکت دوربین باید آرام، روان و یکنواخت باشد و از حرکات عمودی یا لرزش های اضافی جلوگیری شود. بنابراین ریلکس باشید، تنش بدنی را کاهش دهید و در حین فشردن شاتر، نفس خود را بیرون دهید (بازدم) تا تمرکز و آرامش بیشتری داشته باشید. استفاده از منظره یاب (Viewfinder) به جای صفحه LCD می تواند به ثبات بیشتر و ردیابی دقیق سوژه کمک کند.

• زمان بندی و ردیابی سوژه و ثبت عکس

زمان بندی در پنینگ بسیار حیاتی است، زیرا سوژه به سرعت از مقابل دوربین عبور می کند. بنابراین شما باید ردیابی کردن را قبل از رسیدن سوژه به نقطه مورد نظر آغاز کنید. این کار به شما امکان می دهد تا سرعت حرکت خود را با سوژه هماهنگ کنید.

برای انجام این کار دکمه شاتر را در حالت عکاسی پیاپی، درست زمانی که سوژه در مقابل شما و موازی با دوربین قرار دارد، فشار دهید و نگه دارید. سپس، حتی پس از رها کردن شاتر، حرکت دنبال کردن سوژه را برای چند ثانیه ادامه دهید. این کار باعث می شود که حرکت دوربین در لحظه بسته شدن شاتر، نرم و بدون توقف ناگهانی باشد و از تاری ناخواسته جلوگیری کند.

• پردازش و ویرایش نهایی عکس های پنینگ

پس از انتخاب موفق ترین فریم از میان شات های پیاپی که در آن سوژه بیشترین وضوح را دارد، مرحله ویرایش آغاز می شود. هدف اصلی در این مرحله، برجسته سازی سوژه ی شارپ در برابر پس زمینه ی محو و متحرک است.

یکی از اولین گام ها در نرم افزارهای ویرایش مانند لایتروم یا فتوشاپ، انجام تنظیم نوردهی، کنتراست و تعادل رنگی است. همچنین اغلب افزایش کنتراست و شفافیت نیز توصیه می شود تا سوژه بیشتر از پس زمینه جدا شده و خودنمایی کند. همچنین، اگر عکس در حالت RAW ثبت شده باشد، عکاس انعطاف بیشتری در تغییر دما و رنگ مایه های تصویر دارد تا حال و هوای مورد نظر (مانند تن های گرم یا سرد) را ایجاد کند.

یکی از تکنیک های پیشرفته در پردازش نهایی، به ویژه در نرم افزار فتوشاپ، افزودن یا تقویت مصنوعی تاری حرکتی (Motion Blur) به پس زمینه است. برای این کار، می توان سوژه را با استفاده از ابزارهایی مانند ابزار Lasso Tool یا سایر ابزارهای انتخاب، با دقت از پس زمینه جدا کرد.

سپس، فیلترهای تاری را می توان به طور انتخابی تنها روی لایه ی پس زمینه اعمال نمود تا حس سرعت تشدید شود. علاوه بر این، ابزارهایی مانند HSL (Hue, Saturation, Luminance) در لایتروم به عکاس اجازه می دهند تا رنگ های خاصی مانند رنگ لباس سوژه یا رنگ های پس زمینه را به صورت جداگانه تنظیم کرده و تأکید بیشتری بر سوژه ایجاد کنند.

در نهایت، تکنیک های عمومی ویرایش مانند کاهش نویز و استفاده از فیلترهای رنگی نیز می توانند برای بهبود کیفیت کلی و جو هنری عکس به کار روند.

تجهیزات مورد نیاز عکاسی پنینگ

تکنیک پنینگ به تجهیزات پیچیده ای نیاز ندارد و مهم ترین فاکتور، مهارت و تمرین عکاس است. با این حال، استفاده از برخی ابزارها می تواند به بهبود نتایج کمک کند:

• لنز مناسب

لنزهای زوم و تله فوتو (مانند 70-200 میلی متر) برای پنینگ ایده آل هستند؛ زیرا پرسپکتیو را فشرده می کنند و تاری پس زمینه را برجسته تر نشان می دهند. با این حال، لنزهای وایدتر نیز برای مبتدیان یا عکاسی در فاصله نزدیک تر مناسب هستند و کنترل لرزش در آن ها آسان تر است.

• لرزشگیر تصویر (STABILIZER)

در لنزهایی که دارای سیستم تثبیت کننده تصویر هستند، اگر حالتی مخصوص پنینگ (مانند Mode 2 در برخی لنزهای کانن) وجود دارد که فقط لرزش عمودی را اصلاح می کند، باید از آن استفاده کرد. در غیر این صورت، بهتر است لرزشگیر خاموش شود تا حرکت عمدی دوربین توسط سیستم اصلاح نشود.

• سه پایه و تک پایه

استفاده از سه پایه یا تک پایه به ویژه در سرعت های شاتر پایین تر، برای به حداقل رساندن لرزش ناخواسته دوربین (به جز حرکت افقی هدفمند) توصیه می شود. اگرچه برخی عکاسان حرفه ای ترجیح می دهند برای سوژه های غیرقابل پیش بینی دوربین در دستشان باشد.

• کارت حافظه پرسرعت

برای عکاسی متوالی و ثبت سریع فریم ها، کارت های حافظه با سرعت نوشتن بالا مهم هستند.

• فیلترهای کاهنده نور (ND Filters)

در شرایط نوری بسیار روشن (مانند روزهای آفتابی)، ممکن است حتی با کمترین ISO و بسته ترین دیافراگم، نتوان به سرعت شاتر پایین مورد نیاز دست یافت. در این موارد، استفاده از فیلترهای NDبرای کاهش نور ورودی ضروری است.

آیا استفاده از فلاش در عکاسی پنینگ توصیه می شود؟

استفاده از فلاش در تکنیک عکاسی پنینگ، یک انتخاب خلاقانه و اختیاری است که می تواند یک مزیت فنی مهم، به ویژه برای عکاسان مبتدی، محسوب شود. هدف اصلی استفاده از فلاش این است که پالس نوری فوق العاده سریع آن، سوژه را دقیقاً در لحظه شلیک فریز می کند و در نتیجه، در برابر پس زمینه محو و کشیده ای که در پنینگ ایجاد شده است، یک نقطه وضوح مناسب فراهم می آورد.

برای بهره گیری مؤثر از این تکنیک، توصیه می شود فلاش را در حالتRear Curtain Sync تنظیم کنید. در این تنظیمات، دوربین ابتدا مسیر حرکت و تاری پس زمینه را ثبت می کند و سپس فلاش در انتهای نوردهی روشن می شود و سوژه را واضح می کند. این فرآیند می تواند منجر به ایجاد یک جریان نوری جذاب و خنک در جهت مخالف حرکت سوژه شود.

همچنین اثربخشی نور فلاش به شدت وابسته به نزدیکی سوژه به دوربین است؛ اگر سوژه بیش از چند فوت دور باشد، نور فلاش نمی تواند به اندازه کافی برای تأثیرگذاری بر وضوح به آن برسد.

برای دستیابی به تعادل نوری مناسب بین سوژه و پس زمینه، بهتر است قدرت فلاش را کمی کاهش دهید (مثلاً نیم یا یک سوم استاپ) تا از نوردهی بیش از حد شدید روی سوژه جلوگیری شود. علاوه بر این، در شرایط کم نور، ترکیب فلاش با سرعت شاتر پایین می تواند به خلق تاری های هنری نور در پس زمینه کمک کند. برای کنترل بهتر زمان باز ماندن شاتر، به ویژه برای مبتدیان، می توان دوربین را روی حالت دستی (Manual) و سپس حالت Bulb تنظیم کرد.

همچنین، هنگام عکاسی از سوژه هایی مانند ورزشکاران یا رانندگان، باید محتاط بود؛ زیرا احتمال دارد نور فلاش باعث حواس پرتی آن ها شود.

چالش های عکاسی پنینگ

تکنیک عکاسی پنینگ، با وجود آنکه نتیجه نهایی بسیار خیره کننده و مملو از پویایی و حس حرکت است، در واقعیت یک فرآیند اجرایی بسیار پیچیده و زمان بر محسوب می شود.

چالش اصلی این تکنیک در نیازمندی آن به هماهنگی کامل و دقیق فیزیکی نهفته است. عکاس باید بتواند ردیابی نرم و یکنواختی را در امتداد مسیر حرکت سوژه (مانند یک اتومبیل یا دوچرخه سوار) انجام دهد، به شکلی که سرعت چرخشی دوربین دقیقاً با سرعت سوژه مطابقت داشته باشد، که دستیابی به این دقت در عمل بسیار دشوار است.

این چرخش باید به صورت یک حرکت روان و کاملاً افقی صورت گیرد و عکاس باید از هرگونه لرزش ناخواسته یا حرکت عمودی دست یا بدن اجتناب کند تا سوژه دچار تاری نامطلوب نشود. همچنین، یک نکته حیاتی برای جلوگیری از تاری ناشی از توقف ناگهانی این است که حرکت دنبال کردن سوژه باید حتی پس از فشردن دکمه شاتر نیز ادامه یابد.

به موازات چالش های فیزیکی، تنظیمات فنی پنینگ نیز پیچیدگی هایی به همراه دارد. هیچ سرعت شاتر «مناسب جهانی» برای این تکنیک وجود ندارد؛ بلکه عکاس باید با آزمون و خطا، سرعت شاتر را بر اساس سرعت سوژه و میزان محو شدن مورد نظر برای پس زمینه تنظیم کند. اگر سرعت شاتر بیش از حد بالا باشد، پس زمینه محو نمی شود و حس حرکت از بین می رود و اگر بیش از حد پایین باشد، سوژه اصلی نیز تار شده و کل عکس خراب خواهد شد.

علاوه بر این، حفظ فوکوس دقیق بر روی سوژه در حال حرکت سریع، یک چالش حیاتی دیگر است. این کار به ویژه زمانی دشوارتر می شود که سوژه به جای حرکت موازی با دوربین، مستقیماً به سمت عکاس یا دور از او حرکت کند. حتی نزدیکی زیاد به سوژه می تواند به دلیل حداقل فاصله فوکوس لنز، مشکلاتی در فوکوس گیری ایجاد کند.

ترکیب تمامی این عوامل فیزیکی، فنی و فوکوس گیری باعث می شود که با کیفیت شدن عکس های گرفته شده با تکنیک پنینگ قطعی نباشد و درصد موفقیت بسیار پایینی داشته باشد؛ اغلب متخصصان معتقدند که ممکن است از هر صد عکس گرفته شده، تنها پنج عکس یا حتی یکی از هر ده عکس به نتیجه ایده آل مورد نظر برسد.

جمع بندی مقاله

تکنیک پنینگ در عکاسی، فراتر از یک ترفند فنی، یک مهارت هنری حیاتی است که به عکاس اجازه می دهد حس واقعی حرکت، سرعت و پویایی را در تصاویر ثابت به نمایش بگذارد. برای دستیابی به این جلوه خیره کننده که در آن سوژه نسبتاً شارپ و پس زمینه به صورت محو و رگه دار ثبت می شود، عکاس باید هماهنگی دقیق بین حرکت دوربین و سرعت سوژه را از طریق سرعت شاتر پایین (معمولاً بین 1/30 تا 1/125 ثانیه) به دست آورد.

اگرچه عکاسی با تکنیک پنینگ حتی در صورت داشتن مهارت، عکس های صددرصد با کیفیتی را ثبت نمی کند و نیازمند تمرین مداوم، صبر و آزمون و خطا با تنظیمات مختلف (مانند سرعت شاتر، حالت فوکوس پیوسته و موقعیت گیری مناسب) نیز هست، اما نتایج آن به گونه ای است که می تواند انرژی مسابقات ورزشی، حیات وحش یا جریانات شهری را به خوبی منتقل کند؛ بنابراین کاملا ارزش تلاش و پیگیری را دارد.

در نهایت، تسلط بر پنینگ به عکاس این امکان را می دهد که صحنه های خسته کننده را به تصاویری داینامیک و پر از احساس تبدیل کرده و بعد جدیدی از بیان بصری در عکاسی را به کارنامه خود اضافه کند.

مطلبی که با موضوع تکنیک پنینگ در عکاسی و کاربرد های مختلف آن خواندید حاصل تلاش تیم تحریریه دپارتمان هنر آموزشگاه فنی و حرفه ای فن آموزان بود. در این دپارتمان دوره های تخصصی هنری از جمله هنر های نمایشی مثل دوره های تخصصی آموزش فیلم برداری و نورپردازی و هنر های تجسمی از جمله انواع دوره های آموزش نقاشی برگزار میشود.

از جمله دیگر دوره های تخصصی ویژه ای که در آموزشگاه فن آموزان به صورت حضوری و مجازی برگزار میشود میتوان به دوره های آموزش تعمیرات لوازم خانگی در دپارتمان تعمیرات و برق، دوره های آموزش کارشناسی رنگ خودرو در دپارتمان خودرو، دوره های آموزش باریستا در دپارتمان صنایع غذایی و بیش از 200 دوره تخصصی دیگر اشاره کرد. جهت دریافت اطلاعات بیشتر با آموزشگاه تماس حاصل فرمایید.

نوشته تکنیک پنینگ در عکاسی و کاربرد های مختلف آن اولین بار در آموزشگاه فنی و حرفه ای فن آموزان. پدیدار شد.

[ad_2]

Source link