هارلی-دیویدسون Fat Boy؛ غرشی که با آن بزرگ شده‌ام

هارلی-دیویدسون را نمی‌شود با اعداد فهمید. بله، موتور Milwaukee-Eight 114 (۱۸۶۸ سی‌سی) دارد، تورک ۱۵۵ نیوتون‌متر، ولی هیچ‌کدام از این‌ها دلیل عاشق شدن نیست. دلیل، صدای آن غرش معروف است؛ صدایی که هارلی چند دهه رویش کار کرده و در هیچ موتور دیگری نیست.

Fat Boy در دنیای هارلی، یک آیکون است. لاستیک‌های پهن، رینگ‌های دیسکی، رنگ خاکستری فلزی؛ همه چیزش می‌گوید «من اینجا هستم و کاری به کسی ندارم». سواری‌اش هم همین‌طور است؛ نه عجله‌ای، نه دشواری. تورک در دورهای پایین عالی است و با دنده ۳ می‌توان کل شهر را گشت.

اما رک بگویم؛ هارلی برای سرعت نیست. ۱۱۴ سی‌سی دارد ولی در خط‌کشی‌های جاده، موتورهای ۶۰۰ ژاپنی از آن جلو می‌زنند. فرمش هم سنگین است و در پیچ‌های تنگ، تمرکز می‌خواهد. برای جاده‌های مستقیم و سفرهای طولانی، عالی است.

قطعاتش در ایران از طریق واردات شخصی تأمین می‌شود و کمی گران است. سرویس‌های دوره‌ای هم باید به دست مکانیک متخصص هارلی بیفتد، که تعدادشان کم است. پس قبل از خرید، این‌ها را در نظر بگیر.